Jest to jeden z najbardziej poruszających dokumentów tragicznych losów więźniów Auschwitz i wstrząsający obraz obozu widzianego oczyma dziecka. W lapidarny sposób autor opisuje głód, strach, samotność i rozpacz dzieci wyrwanych z bezpiecznego świata dzieciństwa i wydanych na pastwę przemocy i śmierci, a niemalże suchy sposób narracji wzmacnia jeszcze dramatyzm przedstawianych scen.

Książka zaczyna się w momencie, kiedy dom jego dziecństwa zostaje zajęty, a on i jego rodzice wsiadają do zatłoczonego wagonu kolejowego. Tam autor doznaje pierwszego poniżenia, czuje pierwszy raz głód i chłód. I te uczucia ciągną się za nim aż do końca, wywierając wielki wpływ na jego psychikę. Przez obóz przejściowy w Pruszkowie (tzw. Durchgangslager 121) autor wraz z matką trafia 12 sierpnia 1944 r. do obozu koncentracyjnego Auschwitz. 12-letni wówczas autor został zarejestrowany jako więzień numer 192 731.

Autor był jednym z 500 polskich dzieci, osadzonych przez Niemców w Auschwitz. Obozowe przeżycia utkwiły bardzo głęboko w jego pamięci. O swych wspomnieniach z tego okresu powiedział w jednym z wywiadów: "Chciałem je wyrzucić, pozbyć się ich. Na zawsze! Zacząłem więc spisywać wspomnienia moje, moich koleżanek i kolegów. Z nadzieją, że jak je napiszę, to one ode mnie odejdą. Niestety, tak się nie stało..."

Książka ta w przejmujący sposób ukazuje losy dzieci więzionych w obozie koncentracyjnym. Jako zapis autentycznych przeżyć autora i jego rówieśników stanowi jedno z najbardziej wstrząsających świadectw z okresu drugiej wojny światowej.