Katarzyna Frankowska

rocznik 1922, jest byłym robotnikiem przymusowym. Jej tragiczna historia rozpoczyna się w marcu 1941 r., kiedy w wieku 19 lat została zaaresztowana wraz z ojcem przez żołnierzy Wehrmachtu. Zaopatrywali oni wówczas partyzantów w żywność i zostali zadenuncjowani. Ojca zamordowano, a panią Frankowską deportowano do Neumünster, skąd trafiła do miejsowości Heide, gdzie miała pracować jako pomoc domowa.
Podczas prac kuchennych uległa poważnemu poparzeniu. Trafiła do miejskiego szpitala w Heide. Miała nadzieję, że z powodu choroby i niezdolności do pracy zostanie odesłana do domu. W akcie desperacji postanowiła, że nie pozwoli zagoić się ranie, systematycznie wysypując na poparzoną rękę sól. Działania p. Frankowskiej zakończyły się fiaskiem, ponieważ w szpitalu odkryto jej plan. Omal planu nie przypłaciła swoim życiem.
Po opuszczeniu szpitala p. Frankowska pracowała przymusowo jako pomoc domowa w Heide, a następnie przez trzy miesiące u właściciela sklepu w miejscowości Garding. Kolejne dwa lata to ciężka praca w hotelu Johann Methmann w Tönning. W 1944 r. p. Frankowska trafiła do fabryki zbrojeniowej Heider Maschinenfabrik w Köster. Kiedy tam skończyły się surowce, od grudnia 1944 r. do końca wojny ponad siły pracowała w fabryce w Tönning.

<< wróć na poprzednią stronę